Menu

اپوزيسيون سوريه : برخورد از نوع سوم در آنکارا

surieh1 36264روز 6 نوامبر 2013 يک نشست بي سابقه در يک ساختمان بي نام و نشان حومه آنکارا برگزار شد. در يک سوي ميز، نمايندگان «يازده» کشور عضو گروه «دوستان سوريه» که پشتيبانان سياسي اصلي قيام سوريه به شمار مي روند، مشتمل بر ديپلمات هائي از قطر، عربستان سعودي، ترکيه و همچنين فرانسه، انگلستان و ايالات متحده که اکثرا سفير يا مديرکل وزارت خارجه هستند، نشسته اند و به مناسبت اين جلسه از سوي نمايندگان سرويس هاي اطلاعاتي کشورهايشان همراهي مي شوند.

در واقع «يازده» کشور، ده کشور بيشتر نيستند : يکي از ديپلماتها در خلوت با لحني ريشخند دار مي گويد : «مصر نيامده... مي شود پرسيد اصولا مصر از اين پس طرف اپوزيسيون است يا هواي حکومت سوريه را دارد».

در آن سوي ميز، دوازده مرد با شکل و شمايل و رفتاري متفاوت قرار دارند : هيچيک کت و کراوت بر تن نداشته و همگي ريش بلند اصلاح نشده دارند. اين ها رؤساي دوازده گروه شورشي اصلي سوريه هستند که ديپلمات فوق الذکر تصريح مي کند : «همگي حضور دارند به استثناء جبهه النصره و "دولت اسلامي در عراق و شام" (EIIL) ». اين دو تشکل به القاعده وابسته يا دست کم به آن نزديک هستند. اما رؤساي گروههاي اصلي مسلح حضور دارند : احرارالشام، لواء التوحيد، ثغور الشام، جيش الاسلام و قس عليهذا. قدرتشان مجموعا در حد چند هزار نفر است. اکثرا از ارتش آزاد سوريه (ASL)، شاخه مسلح «ائتلاف ملي سوريه» (CNS) که به باورشان ضعيف و بيش از حد به غرب نزديک است، جدا شده اند.
معارفه – اين افراد تا به حال هيچگاه به اين شکل يعني تقريبا رسمي با يکديگر ديدار نکرده بودند و مدت هفت ساعت به «معارفه» و «تبادل نظر» پرداختند. در مقدمه بحث، هر يک از اين فرماندهان خود را معرفي کرده تأکيد مي کردند هوادار يک سوريه دموکراتيک و کثرت گرا هستند. يک سلفي سني حتي تا جائي پيش رفت که در برابر شگفتي و سراسيمگي مخاطبان متعهد شد از حقوق برادران «علوي، مسيحي، دروز، يهودي و حتي بودائي» خود دفاع کند.
نمي توان گفت هفت ساعت براي قانع ساختن اين گروههاي مسلح به خرابکاري نکردن در پروسه «ژنو-2» حتي پيش از برگزاري کنفرانس که براي 22 ژانويه اعلام شده، زياد بوده است. نشست آنکارا به درخواست غربي ها با وساطت ديپلمات هاي قطري و ترک در اختفاي کامل برگزار شد.
در واقع هيچگاه فقدان پيوند بين واقعيت صحنه نظامي و عرصه ديپلماتيک تا اين حد بارز و عميق به نظر نرسيده بود. در حالي که «ائتلاف ملي» تک تک کلمات اطلاعيه هاي خود را به صورت ميليمتري انتخاب و مي چيند، رزمندگان اين گروههاي مسلح براي صرفه جوئي مرتبا فشنگ هاي خود را مي شمارند، همچنان در انتظار موشک هاي ضد هوائي براي پاسخ دادن به حملات شکاري-بمب افکن هاي بشار بوده و سرزمين هاي تحت کنترل خود را با کالاشنيکف اداره مي کنند.
فرماندهان نظامي به پشتوانه شهدا و سلاح هايشان، خيال ندارند پروسه ديپلماتيکي را تأييد کنند که قرار است نهايتا سر آنان را به سود يک «دولت انتقالي» با ترکيب دقيقي از مخالفان و عده اي از عناصر رژيم که دستهايشان به خون آلوده نيست، بي کلاه بگذارد. به گفته يک ديپلمات غربي، «آنها به ما گفتند : ارتش آزاد هيچ است و کسي را نمايندگي نمي کند، «ائتلاف» هم همين طور. تازه ما مي توانيم آنها را ظرف 48 ساعت سرنگون کنيم!» اما وقتي به آنها گفته شد که «رژيم بشار اسد هم همين حرف را مي زند»، معلوم بود ناراحت شده اند.
نهايتا گروههاي مسلح تصميم گرفتند فرصت و بختي به «ائتلاف» که در اين احوال يک گروه کاري جهت حفظ تماس و ديالوگ سياسي با شورشيان غير وابسته به ارتش آزاد ايجاد کرده، بدهند.

لوموند 28 نوامبر2013 ـ بقلم کريستف اياد

بازگشت به بالا

منتخب ویدئوکلیپ